รีวิว นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า
ถ้าคุณคิดว่าซีรีส์มิตรภาพลูกผู้ชาย จะมีแต่ฉากจ้องตาซึ้งๆ หรือเดินช้าๆ ท่ามกลางกลีบดอกไม้… คุณคิดผิดครับ! Word of Honor คือซีรีส์ที่ “ใจกล้า” ที่สุดเท่าที่ผมเคยดูมาในแง่ของการแสดงออก
วินาทีที่ เวินเค่อสิง ปรากฏตัวพร้อมพัดคู่ใจและประโยคหยอดที่แทบจะทำให้นางเอกซีรีส์เรื่องอื่นต้องตกงาน ผมรู้เลยว่านี่ไม่ใช่การสู้กันเพื่อความเป็นใหญ่ในยุทธภพแบบเดิมๆ แต่มันคือการ “เยียวยาจิตใจที่เน่าเฟะ” ของกันและกัน
สิ่งที่ทำให้ผมติดหนึบไม่ใช่แค่พล็อตชิง “หยกคลังสมบัติ” (ที่เอาจริงๆ คือเป็นแค่ฉากบังหน้า) แต่คือความสัมพันธ์ของ โจวจื่อซู ชายผู้ตอกตะปูเจ็ดทวารใส่ตัวเองเพื่อขอเวลาตายอย่างอิสระ กับเวินเค่อสิง ผีร้ายจากหุบเขาที่อยากเผาโลกนี้ให้เป็นจุณ มันคือความรัก (ที่บทเรียกว่ามิตรภาพ) ของคนสิ้นหวังสองคนที่มาเจอแสงสว่างในกันและกันครับ
นักรบพเนจรสุดขอบฟ้า (Word of Honor)
สุนทรียศาสตร์ของ “การร่ายรำท่ามกลางกลิ่นเลือด”
งานภาพและฉากต่อสู้ในเรื่องนี้คือจุดขายที่มันไม่ได้เน้นแค่ความแรงของการฟาดฟัน แต่เน้น “ท่วงท่า” ที่อ่อนช้อยเหมือนการเต้นรำ การใช้พัด การสะบัดแขนเสื้อ และการจัดวางบล็อกกิ้งในฉากสู้กันบนผิวน้ำหรือยอดไม้ มันดู “เซ็กซี่” และมีชั้นเชิงทางศิลปะสูงมาก มันสื่อถึงอารมณ์ของตัวละครมากกว่าแค่การจะเอาชนะกัน
ปมในใจของผู้ที่ “ไม่ต้องการที่ยืนในโลกนี้”
-
โจวจื่อซู (อาซวี่): ผู้นำองค์กรลับที่ยอมละทิ้งอำนาจเพื่อไปเป็นคนพเนจรซากศพเดินได้ เขาคือสัญลักษณ์ของคนที่ “ปลง” ต่อทุกสิ่ง แต่กลับถูกดึงให้กลับมาอยากมีชีวิตอยู่ต่อเพราะเจอคนที่เข้าใจกันจริงๆ
-
เวินเค่อสิง (เหล่าเวิน): ตัวละครที่มีมิติซับซ้อนที่สุด ด้านหนึ่งคือคุณชายเจ้าสำราญ แต่อีกด้านคือราชาผีผู้อำมหิต ความบ้าคลั่งของเขาเกิดจากความยุติธรรมที่เขาไม่เคยได้รับในวัยเด็ก การแสดงของกงจวิ้นในบทนี้คือความลงตัวระหว่างความขี้เล่นและความน่าขนลุก
| มิติความรู้สึก | ระดับ | นิยามฉบับสับแหลกโดย Piwsai |
| ความ “ชัดเจน” ของมิตรภาพ | 100/10 | ไม่ต้องจิ้นให้เหนื่อย เพราะเขาหยอดกันทุกๆ 5 นาที |
| ความสวยงามของคอสตูม | 9.5 | สีสันจัดจ้านแต่ดูแพง ทรงผมเป๊ะยันปลายเส้นขน |
| ระดับความปวดตับ | 8.5 | เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้เลย ครึ่งหลังคือมหกรรมขยี้ใจ |
คนชอบเอาเรื่องนี้ไปเทียบกับ “ปรมาจารย์ลัทธิมาร” (The Untamed) ซึ่งผมมองว่ากลิ่นอายต่างกันชัดเจน
-
The Untamed คือมหากาพย์การแก้ไขความเข้าใจผิดและการกอบกู้ชื่อเสียง
-
Word of Honor คือเรื่องราวของ “ผู้ใหญ่” ที่ผ่านโลกมาจนโชกโชนและเบื่อหน่ายทุกสิ่ง แล้วพยายามจะคว้าความสุขสุดท้ายเอาไว้ก่อนที่จะสายเกินไป โทนเรื่องจึงมีความนัวและเข้มข้นในเชิงอารมณ์ที่ “ดิบ” กว่าพอสมควร
ถาม-ตอบ
แนะนำให้ดู “ตอนพิเศษ” ต่อจากตอนที่ 36 ครับ แล้วคุณจะยิ้มออก ความยาวแค่ไม่กี่นาทีแต่คือบทสรุปที่แท้จริง
เพราะ “เคมี” ของนักแสดงหลักและการใส่ใจใน “บทสนทนา” ที่แฝงความหมายลึกซึ้งจากกวีนิพนธ์จีน ทำให้มันเข้าถึงใจคนดูได้มากกว่าซีรีส์ฟอร์มยักษ์บางเรื่อง
คือบทลงโทษที่โจวจื่อซูทำกับตัวเอง เพื่อทำลายวรยุทธ์และทำให้อายุขัยเหลือเพียง 3 ปี เพื่อแลกกับการเป็นอิสระจากองค์กรลับเทียนชวง
เรื่องนี้เหมาะกับ
คนที่ชอบแนวกำลังภายใน ที่เน้นความสวยงาม, สายจิ้นมิตรภาพลูกผู้ชายแบบจัดเต็ม และคนที่ชอบตัวเอกประเภท “เก่งแต่ไม่อยากเด่น”
เรื่องนี้ “ไม่” เหมาะกับ
คนที่ต้องการความสมเหตุสมผลทางการเมืองแบบเครียดจัด หรือคนที่เกลียดการพรรณนาความรู้สึกที่ยาวเหยียดในบทสนทนา
FOLLOW UP
ถ้าดูจบแล้วไปไหนต่อ?
Next Move: หากคุณหลงเสน่ห์ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความลับและการปกป้องกันในยุทธภพ ผมแนะนำให้ตามไปดู “The Blood of Youth” (ดรุณพเนจรท่องยุทธภพ) เรื่องนี้จะลดโทนดราม่าความรักลง แต่ไปเน้นความมันส์ของการผจญภัยของกลุ่มวัยรุ่นในยุทธจักรที่มีงาน CG สวยระดับเทพ และมิตรภาพที่แน่นแฟ้นไม่แพ้กัน
TESTIMONIALS
ผู้เชี่ยวชาญด้านซีรีส์ที่ใช้เวลาครึ่งชีวิตอยู่ในโลกสตรีมมิ่ง มักมองหา “รูโหว่” ในบทพอๆ กับที่มองหา “หัวใจ” ของเรื่องราว”
Editor @Piwsai
ตาโจแพนด้า
