บันทึกรักข้ามภพ : ซีรีส์ทุนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ที่ใช้พัดลมเป่าจนดังระเบิด

ถ้าคุณคิดว่าซีรีส์ย้อนยุคฟอร์มยักษ์ต้องมีวังใหญ่โต ชุดปักดิ้นทองคำ และ CG อลังการ… แสดงว่าคุณยังไม่เคยเจออานุภาพของ “ความจน” ในเรื่องนี้ครับ!

ผมกล้าสารภาพเลยว่า ตอนเปิดดูอีพีแรกตอนตีสอง ผมขำจนสำลักน้ำตาแตกและดูรวดเดียวจบแบบไม่หลับไม่นอน ไม่ใช่เพราะบทมันล้ำลึกนะ แต่ผมแค่อยากรู้ว่า “ทีมงานมันจะกาวไปได้สุดที่ตรงไหนวะ!?” นี่คือซีรีส์ที่ผู้กำกับจนกรอบจนต้องให้นักแสดงชายใส่กางเกงขาสั้นโชว์น่องพร้อมรองเท้าแตะสาน (อ้างว่าเป็นแฟชั่นโรมัน) และมีทุเรียนเป็นพร็อพประกอบฉากที่ต้องเวียนกันกินทั้งกองถ่าย! แต่มหัศจรรย์ตรงที่ ความบ้าบอไร้สติเหล่านี้กลับกลายเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เราหลงรักความ “หน้าด้าน” ของซีรีส์จนกดหยุดดูไม่ได้ครับ

สุนทรียศาสตร์แห่งความ “อนาถา” ที่โคตรจริงใจ

ลืมเรื่องแสงสีละมุนตาไปได้เลย ผู้กำกับเรื่องนี้ใช้ทฤษฎีสีแบบคอนทราสต์จัดจ้าน (แดงแปร๊ด เขียวปี๋) บวกกับไอเท็มศักดิ์สิทธิ์ประจำกองถ่ายคือ “พัดลมอุตสาหกรรม 1 ตัว” ที่เป่าผ้าม่าน (ซึ่งเอามาทำเป็นชุดนักแสดง) ให้ปลิวไสวอยู่ตลอดเวลา มันเป็นความพยายามที่จะทำให้ภาพดูแพงทั้งที่กระเป๋าตังค์แบนแต๊ดแต๋ แต่มันกลับสร้าง Visual ที่เป็นเอกลักษณ์จนกลายเป็นไวรัล นี่คือตำนานของการเปลี่ยน “ข้อด้อย” ให้เป็น “จุดขาย” แบบหน้าตาเฉย!

เมื่อเพลย์บอยตัวพ่อ ต้องมาเป็นเมียหลวงในดงสตรี

• จางเผิง / จางพงพง (จางเทียนอ้าย): นี่คือนางเอกที่ “แมน” กว่าพระเอกทุกเรื่องรวมกัน! จิตวิทยาความฮาของตัวละครนี้คือการที่วิญญาณผู้ชายเจ้าชู้ตัวพ่อ ทะลุมิติมาอยู่ในร่างฮองเฮาสุดสวย สิ่งแรกที่ฮีทำไม่ใช่การฟาดฟันกับเมียน้อย แต่เป็นการ “ลวนลาม” เมียน้อยของผัวตัวเอง! จางเทียนอ้ายเล่นบทผู้ชายในร่างหญิงได้โคตรห้าว เนียนจนคนดูผู้หญิงยังอยากได้เป็นผัว

• ฉีเซิ่ง (เซิ่งอี้หลุน): พระเอกหน้านิ่งประหนึ่งฉีดโบท็อกซ์มาเกินขนาด ผู้ชายที่ดูเหมือนจะเครียดอยู่คนเดียวในเรื่อง ความฮาคือการได้เห็นอีตาฮ่องเต้มาดขรึมคนนี้ ค่อยๆ โดนความบ้าบอของนางเอกตกจนเสียอาการและกลายร่างเป็นคนคลั่งรักแบบงงๆ

ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ หลายคนต้องนึกถึงเวอร์ชั่นรีเมคเกาหลีอย่าง “Mr. Queen” (รักวุ่นวาย นายมเหสีหลงยุค) แน่นอนครับ ความต่าง: Mr. Queen คือเวอร์ชั่นที่ “ถูกลอตเตอรี่รางวัลที่ 1” มีงบ มีบทที่ขัดเกลามาอย่างดี และมีการเมืองที่เข้มข้น แต่ Go Princess Go คือเวอร์ชั่น “ดิบ เถื่อน กาว” ที่มีความเป็น B-Movie สูงปรี๊ด ซึ่งถ้าเทียบความ “บ้าบอแบบไม่แคร์โลก” ผมให้ต้นฉบับจีนชนะขาดลอยในแง่ของความกล้าบ้าบิ่นครับ!

ถ้าดูจบแล้วไปไหนต่อ?

Next Move: ถ้าคุณติดใจจริตการทำลายล้างกฎเกณฑ์ของซีรีส์ย้อนยุค ผมผายมือให้ไปต่อที่ “ข้านี่แหละองค์หญิงสาม” ซีรีส์ที่นางเอกทะลุมิติเข้าไปในบทละครที่ตัวเองเขียน แถมยังเป็นเมืองที่ผู้หญิงเป็นใหญ่และผู้ชายต้องเป็นช้างเท้าหลัง ฮาปอดโยกและฉีกขนบไม่แพ้กัน!