ป่วนรักวิวาห์ว้าวุ่น : ทุบขนบวังหลัง เมื่อสมาคมเมียๆ รวมหัวกันไม่พึ่งบุรุษ

เมื่อวังหลังไม่ใช่สนามรบ

ลืมภาพจำของซีรีส์ชิงรักหักสวาท ที่เมียหลวงต้องวางยาเมียน้อย หรือสนมต้องใส่ร้ายกันเพื่อแย่งความโปรดปรานจากผู้ชายคนเดียวไปให้หมดครับ!

ความฉกาจฉกรรจ์ของ ป่วนรักวิวาห์ว้าวุ่น คือการเอาเซ็ตติ้ง “การแต่งงานการเมือง” ที่ผู้หญิงเก้าดินแดนถูกส่งมาเป็นบรรณาการให้เหล่าองค์ชาย มาบิดใหม่กลายเป็นคอมเมดี้ซิทคอมที่ตบหน้าค่านิยมชายเป็นใหญ่ ได้อย่างนุ่มนวลที่สุด การรันดูรวดเดียว 40 ตอนจบ ไม่ใช่เพราะต้องลุ้นว่าใครจะตาย แต่เพราะมัวแต่นั่งกลืนน้ำลายตามเมนูอาหารของนางเอก และขำปอดโยกกับมิตรภาพ “เพื่อนหญิงพลังหญิง” ที่เหล่าภรรยาและอนุทั้งหลายจับมือกันตั้งวงแชร์ นินทาสามี และรวมหัวกันหาเงินเปย์ตัวเอง! นี่คือซีรีส์ที่ดูแล้วอิ่มทั้งกระเพาะและอิ่มทั้งใจแบบไม่ต้องพึ่งดราม่าประสาทแดกเลยครับ

การใช้ “อาหาร” ทลายกำแพงชนชั้นและปิตาธิปไตย

ซีรีส์เรื่องนี้ไม่ได้เอาของกินมาวางโชว์เฉยๆ แต่ใช้ “รสชาติอาหาร” เป็นสัญญะแทนตัวตนและวัฒนธรรม การที่หลี่เวย (นางเอก) เอาอาหารพื้นบ้านมาเสิร์ฟในวังที่เคร่งครัดกฎเกณฑ์ มันคือการทลายกำแพงความเย็นชาของดินแดนซินชวนอย่างแยบยล ทุกครั้งที่เหล่าสตรีมารวมตัวกันกินหม้อไฟหรือทำขนม มันคือพื้นที่ปลอดภัยที่พวกเธอใช้ปรึกษาปัญหาชีวิต และต่อรองกับอำนาจของผู้ชายโดยไม่ต้องจับดาบสู้

องค์ชายสายซับ กับ แก๊งภรรยาสู้ชีวิต

• อิ่นเจิง (ไป๋จิ้งถิง): องค์ชายหกที่เปิดตัวมาเหมือนคนป่วยใกล้ตาย แต่แท้จริงคือเสือซ่อนเล็บที่ฉลาดเป็นกรด สิ่งที่ทำให้ตัวละครนี้ได้ใจคนดูไปเต็มๆ คือ เขาเป็นผู้ชายที่ “เคารพ” ผู้หญิงจากใจจริง ไม่เคยกะเกณฑ์ให้หลี่เวยต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อเขา และพร้อมจะงอจมูกรับฟังคำด่าของเมียเสมอ นี่คือธงเขียวที่ถูกต้องที่สุดในจวนซินชวน

• หลี่เวย (เถียนซีเวย): เด็กสาวที่เป้าหมายสูงสุดในชีวิตคือการ “สอบตกคัดเลือกแล้วกลับบ้านไปกินของอร่อย” ความสดใสของเธอไม่ใช่การแกล้งโง่ แต่เป็นความซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเอง หลี่เวยสอนคนดูว่า ความสุขที่แท้จริงไม่ต้องยิ่งใหญ่ แค่มีของอร่อยตกถึงท้องและมีเพื่อนที่ดีก็พอแล้ว

• ฮ่าวเจีย & แก๊งสมาคมแม่บ้าน: ตัวแทนของผู้หญิงที่ถูกตีกรอบให้ต้องพึ่งพาผู้ชาย (โดยเฉพาะฮ่าวเจียที่พยายามจะเป็นอนุที่สมบูรณ์แบบ) แต่สุดท้ายซีรีส์ก็ขยี้ให้เห็นว่า การเอาชีวิตไปผูกติดกับผู้ชายที่ไม่ได้รักเราคือขุมนรก การที่พวกเธอลุกขึ้นมาจับมือกันเปิดร้านอาหาร คือการประกาศอิสรภาพทางการเงินที่โคตรเท่

ถ้าเอาบริบท “ดงเมียหลวงเมียน้อย” ไปวางเทียบกับ “ร้อยรักปักดวงใจ” เราจะเห็นภาพตัดที่ชัดเจนมาก ร้อยรักปักดวงใจ คือเกมเอาชีวิตรอดที่ผู้หญิงต้องฟาดฟันกันเองเพื่อแย่งใจสามี แต่ ป่วนรักวิวาห์ว้าวุ่น คือการรวมตัวกันทำลายเกมนั้นทิ้ง แล้วตั้งกฎใหม่ที่ว่า “ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกันเพราะผู้ชาย”

ถ้าดูจบแล้วไปไหนต่อ?

Next Move: ถ้าโดนความอบอุ่นปนกวนกระแสประสาทของไป๋จิ้งถิงตกเข้าให้แล้ว ผมขอผายมือให้ไปปักหมุดที่ “สยบรักจอมเสเพล” ต่อเลยครับ! ไวบ์ของการ “แต่งงานก่อนค่อยรัก” เหมือนกันเป๊ะ แต่นางเอกเรื่องนั้นจะสายดุและมีหัวการค้าแบบเขี้ยวลากดินกว่า รับรองว่าได้เห็นไป๋จิ้งถิงในโหมดเกียมัว (กลัวเมีย) ที่ฮาและน่ารักไม่แพ้กัน