อวลกลิ่นละอองรัก : มหกรรมกระอักเลือด และกฎสวรรค์สุดประสาทแดก

ผมเชื่อว่าหลายคนคงเอียนกับพล็อตซีรีส์แนวเทพเซียน ที่มีแพทเทิร์นตายตัวประเภท: พระเอกเย็นชา นางเอกร่าเริง ผิดกฎสวรรค์ กระโดดแท่นประหาร ลงมาเกิดใหม่ แล้วก็รักกันอีกรอบ… ใช่ครับ อวาลวนรัก เดินตามสูตรนี้เป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว!

แต่เหตุผลที่ผมยอมโดนตกจนต้องถ่างตาดูการกระอักเลือดของเฉิงอี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบหยุดไม่ได้ ไม่ใช่เพราะพล็อตมันแปลกใหม่ แต่มันคือ “ความสุดทางของการทรมานคนดู” ต่างหาก วินาทีที่ เหยียนต้าน ตัดสินใจควักครึ่งหัวใจตัวเองให้ผู้ชายที่รัก แล้วโดนผู้ชายคนนั้นเมินใส่เพราะต้องรักษา “ความถูกต้อง” ของสวรรค์หน้าโง่ๆ… มันเป็นความอึดอัดที่ทำเอาผมแทบจะปาไอแพดทิ้ง! ความดื้อรั้นของนางเอกที่ยอมเดินวนในแม่น้ำลืมเลือนถึง 800 ปีจนตามืดบอด คือการตบหน้าตรรกะ “ทำเพื่อส่วนรวม” ของพระเอกได้อย่างเจ็บแสบ นี่ไม่ใช่แค่ซีรีส์รักข้ามภพ แต่มันคือการปะทะกันระหว่าง “หน้าที่” และ “ความปรารถนาส่วนลึก” ที่ไม่มีใครยอมลงให้ใครครับ

สุนทรียศาสตร์แห่งความเจ็บปวด

ผู้กำกับเรื่องนี้รู้จุดขายของตัวเองดีมาก นั่นคือการจับ “หยางจื่อ” มาร้องไห้จนคนดูใจสลาย และจับ “เฉิงอี้” มากะซวกให้เลือดออกปาก งานภาพในฉากที่แดนสวรรค์มันดูขาวสะอาด บริสุทธิ์ แต่มันแฝงไปด้วยความหนาวเหน็บและไร้หัวใจ คอนทราสต์กับช่วงที่ลงมาอยู่โลกมนุษย์ (พาร์ทถังโจว) ที่ภาพมีสีสัน มีชีวิตชีวา มันสื่อสารชัดเจนว่า “การเป็นเทพที่ไร้รัก มันคือการตกนรกทั้งเป็น”

คนแบกโลกที่น่าสงสาร กับ ดอกบัวที่ยอมแหลกสลาย

• อิ้งหยวน / ถังโจว (เฉิงอี้): มหาเทพที่น่าสงสารที่สุดในสามโลก เขาไม่ได้ไม่รัก แต่ตราบาปสายเลือดและหน้าที่ทำให้เขา “ห้ามรัก” ความน่าสนใจคือตอนที่เขาลงมาเกิดเป็น “ถังโจว” (นักปราบปีศาจ) มันคือร่างที่ปลดแอกความเก็บกดทั้งหมด ถังโจวคือช่วงวัยรุ่นขบถที่อิ้งหยวนไม่เคยได้เป็น ฮีเลยคลั่งรักและดื้อด้านแบบสุดๆ

• เหยียนต้าน (หยางจื่อ): นางเอกที่ทุ่มเทขั้นสุดและใจเด็ดขั้นสุดเช่นกัน บทเหยียนต้านสอนให้รู้ว่า ความรักมันบังคับกันไม่ได้ และ “การหมดรัก” ก็บังคับไม่ได้เหมือนกัน ตอนที่เธอจำทุกอย่างได้แล้วเลือกที่จะเย็นชาใส่พระเอก มันคือความสะใจปนหน่วงที่คนดูอย่างเราแอบสะใจลึกๆ (สมน้ำหน้า พ่อเทพบุตร!)

ถ้าเอาไปกางเทียบกับผลงานมาสเตอร์พีซความเจ็บปวดก่อนหน้าของทั้งคู่ อย่าง “มธุรสหวานล้ำ ของหยางจื่อ และ “ปลดผนึกหัวใจหวนรัก” ของเฉิงอี้ จะพบว่ามวลความรู้สึกมันต่างกัน เรื่องเก่าๆ ตัวเอกมักจะเจ็บปวดเพราะ “ความเข้าใจผิด” หรือโดนหลอก แต่ใน อวลกลิ่นละอองรัก พวกเขาเจ็บปวดเพราะ “เข้าใจกันดีเกินไปแต่ทำอะไรไม่ได้” อิ้งหยวนรู้ว่าเหยียนต้านเจ็บ เหยียนต้านก็รู้ว่าอิ้งหยวนมีภาระ มันคือโศกนาฏกรรมของคนมีวุฒิภาวะที่ถูกกฎเกณฑ์บดขยี้ครับ

ถ้าดูจบแล้วไปไหนต่อ?

Next Move: ถ้าตับคุณยังแข็งแกร่งพอ และโหยหาการกระอักเลือดที่อัปเกรดขึ้นไปอีกขั้น ผมขอผายมือไปที่ “จันทราอัสดง” (Till The End of The Moon) ทันทีครับ เปลี่ยนจากเทพเซียนสายเก็บกด มาเป็นจอมมารสายดาร์กของหลัวอวิ๋นซี ที่จะทำให้คุณรู้ว่า นรกขุมที่ลึกที่สุดของซีรีส์จีนหน้าตาเป็นยังไง!