รีวิว ตำนานหมิงหลัน: ปรัชญาเอาตัวรอดภายใต้หน้ากากความโง่เขลา

หมิงหลันคือตัวแทนของผู้ที่อยู่ในสถานะเป็นรอง (ลูกอนุภรรยาที่ไม่มีอำนาจแบ็คอัปชัดเจน) แต่สามารถจัดการกับสภาพแวดล้อมที่เป็นพิษและเต็มไปด้วยผลประโยชน์ทับซ้อนได้โดยใช้ “สมอง” ล้วนๆ หากเรานำเฟรมเวิร์กที่คุณให้มาไปจับกับกลยุทธ์ของหมิงหลัน จะเห็นภาพที่ชัดเจนและทรงพลังมาก ดังนี้ครับ:

1. ชัยภูมิแห่งข้อมูล – ฉบับหมิงหลัน

เมื่อหมิงหลันเข้ามารับตำแหน่ง เธอถูกรายล้อมไปด้วยบ่าวไพร่ที่มาจาก 3 ก๊ก (ก๊กฮูหยินใหญ่, ก๊กแม่นางหลิน(อนุคนที่1), และก๊กของท่านย่า) เธอไม่ได้ใช้อารมณ์เข้าปะทะ แต่ใช้ความนิ่งเพื่อเก็บข้อมูล

• ข้อเท็จจริง vs. ความคิดเห็น: เธอไม่สนใจคำนินทาหรือการใส่ร้ายป้ายสีกันของบ่าวไพร่ (ความคิดเห็น) แต่เธอพุ่งตรงไปที่ “บัญชีรายรับรายจ่าย” (ข้อเท็จจริง) เธอตรวจสอบตัวเลข การเบิกจ่าย และจำนวนของใช้ เพื่อหาช่องโหว่และความเป็นจริงที่จับต้องได้

• การวิเคราะห์แรงจูงใจ: เมื่อบ่าวไพร่ของฮูหยินใหญ่และแม่นางหลินเข้ามาประจบหรือลองดี เธอรู้ทันทีว่าแรงจูงใจ ของพวกเขาคือ “การทดสอบอำนาจ” และ “ต้องการทำให้เธอเกรงใจเพื่อที่พวกเขาจะได้กอบโกยผลประโยชน์ต่อ”

• กฎทองคำ: เธอไม่ทึกทักไปเองว่าบ่าวที่ดูอาวุโสจะทำงานดี หรือบ่าวที่พูดจาดีจะซื่อสัตย์ เธอมองที่การกระทำล้วนๆ เช่น ใครมาทำงานสาย ใครแอบเอาของเจ้านายไปขาย เธอจดบันทึกทุกการกระทำไว้เงียบๆ

2. วางหมากยุทธศาสตร์ – ฉบับหมิงหลัน

เป้าหมายของหมิงหลันไม่ใช่การเป็นผู้มีอำนาจสูงสุด แต่เป้าหมายคือ “การจัดระเบียบจวนโดยที่ตัวเองไม่เป็นเป้าโจมตี”

• รู้เขา รู้เรา: เธอรู้จุดอ่อนของตัวเองคือ “ขาดความชอบธรรมเด็ดขาด” (เป็นแค่ลูกสาวอนุไม่มีปากเสียง) และรู้จุดอ่อนของบ่าวไพร่คือ “ความโลภและความกำเริบเสิบสาน”

• ปิดฟ้าข้ามทะเล (ซ่อนคมในฝัก): นี่คือกลยุทธ์หลักที่หมิงหลันใช้ เธอแสร้งทำเป็นคุณหนูผู้อ่อนแอ ไม่ประสีประสา ไม่กล้าตัดสินใจ และปล่อยปละละเลย เธอจงใจปล่อยให้บ่าวไพร่ที่ถูกส่งมาเป็นสปายทำงานหละหลวม ยอมให้พวกเขากำเริบเสิบสานถึงขีดสุด (การปล่อยให้ศัตรูประมาทและทำผิดพลาดเอง) เพื่อรอจังหวะที่พวกเขาทำผิดกฎขั้นร้ายแรง

• ยืมดาบฆ่าคน (ยุทธวิธีเสริม): หมิงหลันรู้ว่าถ้าเธอลงโทษบ่าวของฮูหยินใหญ่ ฮูหยินใหญ่จะโกรธ เธอจึงใช้ความขัดแย้งที่มีอยู่แล้วให้เป็นประโยชน์ โดยจัดฉากและโยนผลประโยชน์ให้บ่าวของฮูหยินใหญ่และแม่นางหลินทะเลาะกันเอง ท้ายที่สุด ผู้ใหญ่ในจวน (พ่อและฮูหยินใหญ่) ต้องเป็นคนออกหน้ามาจัดการลงโทษบ่าวไพร่เหล่านั้นเอง หมิงหลันชนะโดยมือไม่เปื้อนเลือด (ชนะโดยไม่ต้องรบ)

นี่คือจุดพีคของการใช้ วางหมากยุทธศาสตร์ – รู้เขารู้เรา และ ยืมดาบฆ่าคน

• วิเคราะห์ชัยภูมิข้อมูล: หมิงหลันรู้ว่าจุดอ่อนที่สุดของแม่นางหลินและโม่หลันคือ “ความทะเยอทะยานอยากได้หน้าตาและสามีรวย” และรู้ว่าจุดอ่อนของท่านพ่อ (เซิ่งหง) คือ “รักชื่อเสียงและหน้าตาของตระกูลยิ่งชีพ”

• การลงมือ: หมิงหลันไม่ได้เดินไปด่าหรือฟ้องร้องเรื่องในอดีต (เพราะไม่มีหลักฐาน) แต่เธอใช้กลยุทธ์ “โยนเหยื่อล่อ” เธอแกล้งทำตัวใกล้ชิดกับคุณชายตระกูลอู๋ (ซึ่งเป็นเป้าหมายของโม่หลัน) เพื่อกระตุ้นความอิจฉาจนโม่หลันขาดสติ

• ผลลัพธ์: โม่หลันยอมทำผิดกฎร้ายแรงที่สุดคือการลักลอบไปพบผู้ชายจนถูกจับได้ หมิงหลันบีบให้ท่านพ่อต้องเป็นคนลงมือจัดการขั้นเด็ดขาดกับแม่นางหลินด้วยมือของท่านพ่อเอง เพราะการกระทำของโม่หลันทำลายสิ่งที่ท่านพ่อรักที่สุด นั่นคือ “หน้าตาของตระกูล”

ป้าสะใภ้ฉินคือบอสใหญ่ที่ใช้หน้ากาก “แม่พระผู้เมตตา” ซ่อนความอำมหิต หมิงหลันจึงต้องใช้ ศิลปะการโน้มน้าวและวาทศิลป์ ขั้นสูงเพื่อย้อนกลับ

• การพูดซื้อใจเชิงซ้อน: ป้าสะใภ้ฉินชอบแกล้งทำเป็นหวังดีส่งสาวใช้มาเป็นอนุให้กู้ถิงเยี่ย เพื่อสร้างความร้าวฉาน หมิงหลันไม่ปฏิเสธให้ตัวเองดูเป็นภรรยาใจแคบ แต่รับไว้ด้วยความยินดีพร้อมประกาศให้ทุกคนรู้ว่า “ท่านแม่ช่างเมตตาและรักลูกยิ่งนัก ลูกจะดูแลคนของท่านแม่อย่างดี” * ปิดฟ้าข้ามทะเล: เมื่อรับสาวใช้มาแล้ว หมิงหลันจัดให้อยู่ในเรือนอย่างสุขสบายแต่ ไม่ให้สิทธิ์เข้าถึงข้อมูลหรือตัวสามีเลย (แช่แข็งอำนาจ) ทำให้ป้าสะใภ้ฉินสูญเสียหมากไปฟรีๆ โดยที่เอาผิดหมิงหลันไม่ได้ เพราะหมิงหลันทำตามที่ป้าสะใภ้ฉินต้องการทุกอย่างในเชิงพฤตินัย

นี่คือการใช้ ชัยภูมิแห่งข้อมูล และ กฎระเบียบ ที่เฉียบขาดที่สุดเมื่อคนที่เธอรักที่สุดตกอยู่ในอันตราย

• ข้อเท็จจริง vs. ความคิดเห็น อย่างเด็ดขาด: เมื่อรู้ว่าท่านย่าถูกวางยา หมิงหลันสั่งปิดจวนทันที ไม่สนคำทัดทานหรือข้ออ้างเรื่องความสัมพันธ์ใดๆ (ความคิดเห็น) เธอพุ่งเป้าไปที่การจับตัวหมอ รวบรวมกากยา และสอบสวนคนครัว (ข้อเท็จจริง)

• การพูดหยั่งเชิงและบีบคั้น: เมื่อท่านพ่อพยายามจะไกล่เกลี่ยเพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลายจนเสียหน้า หมิงหลันใช้คำถามแทงใจดำว่า “ระหว่างชีวิตของท่านย่าผู้มีพระคุณ กับหน้าตาของตระกูลเซิ่ง ท่านพ่อจะเลือกสิ่งใด? หากท่านพ่อปล่อยคนผิดไป ลูกจะถือคัมภีร์ไปตีกลองร้องทุกข์ที่ศาลเปิดโปงเรื่องนี้เอง” * การปรับกรอบความคิดเพื่อสร้างความได้เปรียบ: เธอเปลี่ยนกรอบให้ท่านพ่อเห็นว่า หากยอมความ ความผิดฐานสมรู้ร่วมคิดจะตกอยู่กับตระกูลเซิ่ง แต่ถ้าเอาผิดตระกูลคัง ตระกูลเซิ่งจะเป็นผู้บริสุทธิ์ บีบให้ท่านพ่อต้องยอมยืนอยู่ข้างเธอเพื่อรักษาตัวเอง

อย่าสู้ในเกมที่ศัตรูถนัด (อารมณ์, การใส่ร้าย) แต่จงลากศัตรูมาลงสนามที่เราควบคุมได้ (ข้อเท็จจริง, กฎทองคำ, และผลประโยชน์ของผู้มีอำนาจ)

หมิงหลันสอนให้เรารู้ว่า การจัดการคนเก่งไม่ได้แปลว่าต้องเสียงดังหรือใช้อำนาจเผด็จการเสมอไป แต่คือการมี “สติ” ในชัยภูมิแห่งข้อมูล มี “ความอดทน” ในการวางหมาก และมี “ศิลปะ” ในการใช้คำพูดเพื่อยืมแรงคนอื่นมาแก้ปัญหาให้เรา

ในมุมมองของ การสื่อสารเชิงกลยุทธ์ กู้ถิงเยี่ยมี “สไตล์การเดินหมาก” และ “จุดบอด” ที่ต่างจากหมิงหลันอย่างสิ้นเชิง หากเราวิเคราะห์พระเอก จะเห็นสาเหตุที่ทำให้เขา “ดูเหมือน” ไม่ฉลาด ดังนี้ครับ:

1. สอบตกวิชา “ชัยภูมิแห่งข้อมูล” ในช่วงแรก

เหตุผลหลักที่กู้ถิงเยี่ยดูโง่ในครึ่งแรกของเรื่อง คือเขาปล่อยให้ “อารมณ์บาดแผล” มาบังตาจนเสียกระบวนการ Critical Thinking ไปหมดครับ

• พลาดกฎทองคำอย่างจัง: กู้ถิงเยี่ยขาดความรักจากครอบครัวและมีปมขัดแย้งกับพ่อ เมื่อเขาเจอม่านเหนียงที่แสร้งทำเป็นหญิงอ่อนแอ ไร้ที่พึ่ง และบอกว่ารักเขาหมดหัวใจ เขาจึง “คิดทึกทักไปเอง” ว่าผู้หญิงคนนี้คือพื้นที่ปลอดภัย เขาเชื่อในสิ่งที่ม่านเหนียง “พูด” (ความคิดเห็น) มากกว่าที่จะตรวจสอบ “การกระทำ” (ข้อเท็จจริง) ของเธอเบื้องหลัง

• เป็นคนประเภท “ขวานผ่าซาก”: เขาเกลียดความหน้าไหว้หลังหลอกของคนในตระกูลใหญ่ เวลาเกิดเรื่อง เขาจึงเลือกใช้ “อารมณ์” พุ่งชนตรงๆ แทนที่จะใช้ “การวางหมาก” แบบหมิงหลัน การอาละวาดโวยวายของเขาจึงเข้าทางป้าสะใภ้ฉินที่คอยเสี้ยมให้เขาดูเป็น “ลูกทรพีที่ไร้สมอง” ในสายตาทุกคน

2. เมื่อราชสีห์ตื่น: การวางหมากยุทธศาสตร์ ฉบับกู้ถิงเยี่ย

เมื่อกู้ถิงเยี่ยตาสว่าง (จากการถูกม่านเหนียงหักหลังและพ่อตาย) เขาเปลี่ยนจากคนที่ใช้แต่อารมณ์ กลายมาเป็นนักวางกลยุทธ์ระดับปรมาจารย์ (ซุนจื่อ) ที่เล่นเกมใหญ่ระดับมหภาค ซึ่งพิสูจน์ว่าเขาฉลาดและเจ้าเล่ห์ไม่แพ้หมิงหลันเลยครับ

• กลยุทธ์ “ล้อมเมืองตีค่าย” (แผนลวงแต่งงาน): นี่คือมาสเตอร์พีซของพระเอก เขาตั้งเป้าหมายชัดเจนว่า “ต้องแต่งกับหมิงหลันให้ได้” แต่เขารู้ว่าถ้าไปขอกับท่านย่าตรงๆ ไม่มีทางสำเร็จ เขาจึงวางแผนซ้อนแผนถึง 3 ชั้น:

  1. สกัดคู่แข่ง: แอบเอาแม่นางเฉามาขัดขวางงานแต่งของหมอเฮ่อ

  2. ตีตัวกระทำ: ไปสู่ขอ “หรูหลัน” (พี่สาวหมิงหลัน) ทั้งที่รู้ว่าหรูหลันมีคนรักอยู่แล้ว เพื่อกะจังหวะจับผิดให้หรูหลันเสียหน้า

  3. บีบให้ยอมจำนน: เมื่อหรูหลันแต่งไม่ได้ ตระกูลเซิ่งเพื่อรักษาหน้าตา จึงเหลือไพ่ใบเดียวคือ “ต้องส่งหมิงหลันมาแต่งแทน” * นี่คือการชนะโดยบังคับให้ศัตรูเดินลงหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้ทั้งหมด!

3. ศิลปะการแสร้งโง่

ในครึ่งหลังของเรื่อง ที่กู้ถิงเยี่ยดูเหมือนชอบทำตัวบุ่มบ่าม อวดดี และพูดจาไม่คิดในท้องพระโรง นั่นไม่ใช่ความโง่ครับ แต่คือ การพูดเพื่อให้เกิดประโยชน์ และกลยุทธ์ “ปิดฟ้าข้ามทะเล” * สร้างภาพหลอกศัตรู: เขารู้ว่าไทเฮา (ผู้มีอำนาจเก่า) หวาดระแวงฮ่องเต้พระองค์ใหม่ เขาจึงจงใจสวมบทบาท “ขุนนางบ้าอำนาจและอารมณ์ร้อน” เพื่อให้ไทเฮาคิดว่าเขาเป็นคนหุนหันพลันแล่น จัดการง่าย และดึงเป้าโจมตีทั้งหมดมาที่ตัวเขาเอง เพื่อปกป้องฮ่องเต้ให้ปลอดภัย (ยอมดูโง่และบ้าบิ่นในสายตาคนอื่น เพื่อให้แผนการใหญ่สำเร็จ)

ถ้าเรามองในมุมของการสื่อสารเชิงกลยุทธ์ กู้ถิงเยี่ยไม่ได้ใช้บทสวดอ้อนวอนขอความรักแบบผู้ชายทั่วไป (เช่น ฉีเหิง ที่มักบอกว่า “ข้ารักเจ้า ข้าจะปกป้องเจ้า” ซึ่งหมิงหลันมองว่าเป็นคำสัญญา ที่ข้อเท็จจริงดูว่างเปล่า และแถมไม่ฉลาดโดนแม่หลอกใช้เพื่อปิดความรักอย่าถาวร) แต่กู้ถิงเยี่ยใช้ “การเสนอคุณค่าที่ตรงจุด” นี่คือวิธีกระชากใจหมิงหลันแบบอยู่หมัด:

1. เจาะทะลวงด้วย “ชัยภูมิแห่งข้อมูล”

กู้ถิงเยี่ยรู้ว่า จุดเจ็บปวด ที่ลึกที่สุดของหมิงหลันไม่ใช่ความยากจน หรือการเป็นลูกอนุ แต่คือ “ความอึดอัดที่ต้องแสร้งโง่” * Script ทลายกำแพง: “ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่อย่างระแวดระวัง ต้องแสร้งทำเป็นคนโง่เขลา แสร้งทำเป็นคนไม่เอาไหน ต้องทนเก็บซ่อนความฉลาดเอาไว้เพราะกลัวคนอื่นจะอิจฉาและมุ่งร้าย ข้ารู้ว่าชีวิตที่ต้องคอยเอาใจคนอื่นมันอึดอัดแค่ไหน”

• ผลกระทบเชิงกลยุทธ์: นี่คือการใช้ กฎทองคำ ที่เฉียบคมที่สุด เขาอ่าน “การกระทำ” ของหมิงหลันออกทะลุปรุโปร่ง การพูดประโยคนี้เป็นการบอกนัยๆ ว่า “ข้าคือคนเดียวในโลกที่มองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้า และข้ายอมรับมัน”

2. ศิลปะการโน้มน้าว: เสนอ “อำนาจ” แทน “ความรัก”

หมิงหลันเป็นคนที่มี Critical Thinking สูงมาก เธอไม่เชื่อในความรักที่จับต้องไม่ได้ กู้ถิงเยี่ยจึงไม่ขายฝัน แต่เขาขาย “ความเป็นหุ้นส่วนชีวิต” และ “อิสรภาพ”

• Script พลิกเกม: “ข้าไม่กล้ารับปากว่าแต่งกับข้าแล้วเจ้าจะไม่ลำบาก แต่ข้าขอสาบาน… นับจากนี้ไป ข้าอยู่ท่ามกลางบุรุษนับหมื่น เจ้าก็จะอยู่ท่ามกลางสตรีนับหมื่น ข้าเป็นใหญ่ในหมู่ผู้ชาย เจ้าก็จะเป็นใหญ่ในหมู่ผู้หญิง ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องก้มหัวรังแกตัวเองเพื่อใครอีก!”

• ผลกระทบเชิงกลยุทธ์: เขา Reframe การแต่งงานจากการเป็น “ช้างเท้าหลัง” ให้กลายเป็น “พันธมิตรทางการเมืองและชีวิต” สิ่งที่เขาเสนอคือ ข้อเท็จจริง ที่จับต้องได้ นั่นคือ ตำแหน่งฮูหยินตราตั้ง สิทธิขาดในการจัดการจวน และที่สำคัญที่สุดคือ “สิทธิ์ในการใช้สมองและความเก่งกาจของเธอได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องหลบซ่อน”

3. หงายการ์ด “วางหมากยุทธศาสตร์”

เมื่อหมิงหลันโกรธที่รู้ว่ากู้ถิงเยี่ยวางแผนชั่วร้าย วางกับดักลากพี่สาว (หรูหลัน) และตระกูลเซิ่งมาติดร่างแหเพียงเพื่อจะบีบให้เธอต้องแต่งงานด้วย แทนที่กู้ถิงเยี่ยจะแก้ตัว เขาใช้วิธี ยอมรับอย่างภูมิใจ

• ผลกระทบเชิงกลยุทธ์: การที่เขาเปิดเผยแผนการ “ล้อมเมืองตีค่าย” ทั้งหมดให้เธอฟัง ไม่ใช่ความโง่ แต่เป็นการโชว์ศักยภาพ เขาแสดงให้เห็นว่าเขาฉลาดพอที่จะปกป้องเธอได้ และเขาทุ่มเททรัพยากร/สมองทั้งหมดเพียงเพื่อเป้าหมายเดียวคือ “เธอ” นี่คือการเปลี่ยนความโกรธของหมิงหลันให้กลายเป็นความยอมรับในฝีมือ

ทำไมหมิงหลันจึงมองว่าความรักของ “ฉีเหิง” เป็นแค่ คำมั่นสัญญา?

ฉีเหิง (ท่านชายฉี) รักหมิงหลันจริงๆ ไม่ได้โกหก แต่นั่นคือความรู้สึกของเขาคนเดียว หมิงหลันมองทะลุไปถึง “โครงสร้างความเป็นจริง” และพบว่าคำพูดเหล่านั้นว่างเปล่า เพราะ:

1. ไม่มีอำนาจรองรับ: ฉีเหิงบอกว่าจะปกป้อง แต่ความจริงคือ เขาเบิกเงินเองไม่ได้ ไม่มีทหารส่วนตัว และยังต้องพึ่งพาบารมีของแม่ (องค์หญิงผิงหนิง) ทุกอย่าง

2. ตัวแปรภายนอกควบคุมไม่ได้: ฉีเหิงเชื่อว่าเขาจะสู้เพื่อความรักได้ แต่เมื่อแม่ของเขาจับคนสนิทของเขาไปตีจนตาย และขู่จะทำลายตระกูลเซิ่งของหมิงหลัน ฉีเหิงก็หมดทางสู้

3. ความรู้สึกเปลี่ยนได้เสมอ: วันนี้รักมากจึงสัญญาเก่ง แต่วันหน้าหากสถานการณ์บีบคั้น หรือหมดรักแล้ว คำสัญญานั้นก็สลายไปในอากาศ

กฎทองคำของหมิงหลัน

หมิงหลันยึดคติว่า “อย่าฝากชีวิตไว้กับความรู้สึกของคนอื่น เพราะมันผันผวนที่สุด” ในกระดานแห่งอำนาจ หากคุณหลงเชื่อ ความคิดเห็น/คำมั่นสัญญา (เช่น เจ้านายบอกว่า “ทำงานหนักไปเถอะ เดี๋ยวปีหน้าพี่จะดันน้องขึ้นตำแหน่งให้”) โดยไม่มี ข้อเท็จจริง/หลักฐาน มารองรับ (ไม่มีการเซ็นสัญญา, ไม่มีตัวชี้วัด KPI ที่ชัดเจน, ไม่มีงบประมาณรองรับ) คุณกำลังเอาชีวิตไปเสี่ยงบนความว่างเปล่า หมิงหลันถึงจะชอบมากรักมากอยากเชื่อคำพูดนั้นแต่ข้อเท็จจริงมันทำให้คนฉลาดอย่างเธอก็มองข้ามไม่ได้ถึงใจเธออยากทำตามใจมากเพียงใด

• หมิงหลัน: คือปรมาจารย์สาย ตั้งรับ เก่งการจัดการรายละเอียดปลีกย่อยงานในจวน ซ่อนคมในฝัก ไม่ยอมเผยตัวจนกว่าจะถึงจังหวะสังหาร
• กู้ถิงเยี่ย: คือปรมาจารย์สาย รุกราน เก่งกลยุทธ์มองภาพรวมในสนามรบและราชสำนัก ยอมเอาตัวเป็นเป้าล่อ สร้างภาพลักษณ์ขวานผ่าซากเพื่อลวงศัตรูให้ประมาท

กู้ถิงเยี่ย เขา “ฉลาดในเกมรุก” และจงใจเล่นบทคนใจร้อนเพื่อซ่อนแผนการที่แท้จริงเอาไว้!

พูดถึงตอนที่กู้ถิงเยี่ยสารภาพรักและโน้มน้าวให้หมิงหลันยอมแต่งงานด้วย… บทสนทนาในฉากนั้นถือเป็นสุดยอดของ “ศิลปะการโน้มน้าวใจ” เลยนะครับ เขาพูดคำเดียว หมิงหลันยอมแต่งเลย

สูตรการเจรจาของกู้ถิงเยี่ย คือ: เข้าใจบาดแผล + เสนอผลประโยชน์ที่แก้แผลนั้นได้ + พิสูจน์ให้เห็นว่าทำได้จริง = ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เขาไม่ได้บอกว่า “ข้าจะดูแลเจ้า” (ซึ่งแปลว่าเธอต้องพึ่งพาเขา) แต่เขาบอกว่า “เราจะยืนหยัดอย่างยิ่งใหญ่ไปด้วยกัน” (ซึ่งแปลว่าเขาคืนอำนาจให้เธอ)

การเจรจาแบบนี้สามารถนำมาใช้ในชีวิตจริงได้เลยนะครับ โดยเฉพาะการสัมภาษณ์งานตำแหน่งสูงๆ หรือการคุยธุรกิจเพื่อดึงตัวคนเก่งๆ มาร่วมทีม (ซื้อใจคนเก่ง ต้องให้พื้นที่เขาได้แสดงฝีมือ ไม่ใช่แค่ให้เงิน)